Ενημέρωση
Νέα
Εκθέσεις
Δελτία Τύπου
Εκδηλώσεις
Περί Φωτός...
Συνεντεύξεις
Εταιρίες
Εκπαίδευση
Έργα Εταιριών
Ανεξάρτητοι Σχεδιαστές
Εργασίες
Άρθρα
Ιδέες & Λύσεις
Τεχνολογίες
Τεχνο - γνωσία
Περιήγηση
Προϊόντα
Επαγγελματικός
Εσωτερικών Χώρων
Εξωτερικών χώρων
LED
Διακοσμητικά
International Posts
Events
News
 
Διαφημιστικά Banner
Naxos island Greece
 
 
Άρθρα / Περιήγηση
 
Περπατώντας στον νέο λόφο της Ακρόπολης  
Δημοσίευση: 07 Απριλίου 2010
 

Ένα σύγχρονο Μουσείο γεννήθηκε, πάνω στον μοναδικό πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ανήκει πλέον σε όλη την Ανθρωπότητα.
Του Δημήτρη Νασίκα

Τριάντα τρία χρόνια από τη απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και 27 χρόνια από την πρωτοβουλία της Μελίνας Μερκούρη, το μουσείο της Ακρόπολης των Αθηνών ολοκληρώθηκε. Έτσι με αρχή την ʽΙδέαʼ και τη συνέχιση της ʽΙδέαςʼ ένα σύγχρονο Μουσείο γεννήθηκε, πάνω στον μοναδικό πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ανήκει πλέον σε όλη την Ανθρωπότητα.

Το κτίριο που σχεδίασαν οι Μπερνάρ Τσουμί και Μιχάλης Φωτιάδης, είναι ένα σύγχρονο, ασύμμετρο οικοδόμημα από ανοξείδωτο χάλυβα, γυαλί, μάρμαρο και μπετόν, όλα κλασσικά υλικά του αθηναϊκού αστικού τοπίου. Στον περιβάλλοντα υπαίθριο χώρο η εικόνα που θα αντικρίζουμε σε λίγα χρόνια θα έχει ελιές, συστάδες από κυπαρίσσια, πλατάνια, και την χαρακτηριστική αττική χαμηλή βλάστηση.

Tο μουσείο έχει κτιστεί πάνω σε έναν εκτενή αρχαιολογικό χώρο. Για τον λόγο αυτό το δάπεδο, σε σημεία, εσωτερικά και εξωτερικά, είναι από γυαλί και έτσι ο επισκέπτης μπορεί να βλέπει τις ανασκαφές στον χώρο. Στην αρχή πίστεψα ότι πρόκειται για βιτρίνες εδάφους, αλλά αναρωτήθηκα, γιατί να είναι τόσο αδύναμος ο φωτισμός και με δυσκολία να μπορεί κάποιος από τους έντονους καθρεφτισμούς να δει τα εκθέματα. Τελικά έμαθα ότι, πρόκειται για χώρο επισκέψημο, όπου ο φωτισμός σε τρεις διαφορετικές χρωματικές κλίμακες κατατάσσει αυτόματα τα ευρήματα σε ελληνιστικά, ρωμαϊκά ή πρωτοβυζαντινά.

Η σημαντικότερη σύλληψη, που προσδίδει ζωή αλλά και μοναδικότητα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, είναι το φυσικό φως. Η γυάλινη περιβολή του βιοκλιματικού σχεδιασμού του μουσείου, η οποία αποτελεί και το 85% της όλης κατασκευής, παρέχει άμεση θέα από και προς την Ακρόπολη, προστατεύοντας παράλληλα τον εκθεσιακό χώρο από την υπερβολική ζέστη, χάρη στην χρήση υαλοπινάκων τελευταίας τεχνολογίας και επιπλέον δημιουργεί ένα μουσείο απόλυτα δοσμένο στο ελληνικό φως, έχοντας ως μοναδικό και απόλυτο στόχο την καλύτερη δυνατή παρουσίαση των γλυπτών εκθεμάτων. Εδώ σημειώνεται μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με τον φωτισμό που απαιτεί μια έκθεση ζωγραφικής, όπου ο φωτιστής καλείται να αντιληφθεί τον τρόπο που ο ζωγράφος έχει φωτίσει εσωτερικά το έργο του ώστε να το προστατεύσει και να το αναδείξει. Ας γνωρίζουμε λοιπόν, πως σε αντίθεση με τη ζωγραφική, το φως που απαιτείται για την ιδανική παρουσίαση της γλυπτικής τέχνης είναι το δυνατόν περισσότερο φυσικό φως. Έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση, σε σχέση με τα αγάλματα, ότι οποιαδήποτε και αν είναι η θέση μας στον χώρο εκείνα μας κοιτούν και ταυτόχρονα η όψη τους αλλάζει κατά τη διάρκεια της ημέρας ανάλογα με την κατεύθυνση του φωτός, δίνοντας σε εμάς τον επισκέπτη, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας νέα αντίληψη του κάθε έργου. Στο σύνολό τους γλυπτά και ανάγλυφα εκθέματα δέχονται το φως υπό την ίδια γωνία πρόσπτωσης, όπως ακριβώς φωτίζεται φυσικά και η Ακρόπολη.

Ο αρχιτέκτονας κ. Φωτιάδης, εξηγεί σε μία συνέντευξη «Δεν επιδιώξαμε να δώσουμε στο κτήριο αρχαιοελληνικό ή νεοκλασικό χαρακτήρα, επειδή στόχος μας ήταν το μουσείο να διατηρεί την ανωνυμία του, ως ένα κέλυφος που εγκολπώνει τα συμπαντικά χαρακτηριστικά του πολιτισμού μας».

Είναι δυστυχές το γεγονός ότι για δύο μόνο χρόνια μετά την τελική μελέτη, οι σχεδιαστές φωτισμού έχασαν τη δυνατότητα να καλύψουν πολλές από τις φωτιστικές ανάγκες του έργου με L.E.D., κερδίζοντας έτσι τα γνωστά πλεονεκτήματά τους, λόγω της ωρίμανσης της συγκεκριμένης τεχνολογίας ως προς τα τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και ως προς τις εγγυήσεις που αυτά μπορούν να προσφέρουν.

Επίσης, κάτι που μοιάζει ασήμαντο αλλά είναι πολύ σημαντικό, τουλάχιστον για τον μέσο επισκέπτη, είναι το στέγαστρο της εισόδου ύψους 10 μ., το οποίο θα λειτουργεί και ως εξέδρα ώστε να τοποθετούνται υπαίθρια τραπεζάκια αλλά και σκιάδια. Η ιδέα είναι να δίνεται στους επισκέπτες η δυνατότητα να περνάνε κάποιες ώρες παραπάνω στο μουσείο, να μπορούν να διακόψουν την περιήγησή τους για ένα ελαφρύ γεύμα ή έναν καφέ, ώστε να συνεχίζουν με ξεκούραστο βλέμμα και διάθεση. Άλλωστε δε θα μπορούσε να λείπει αυτή η κληρονομιά. Στους Έλληνες δεν άρεσε ποτέ να σιωπούν, ήταν εξαιρετικά κοινωνικοί, χωρίς φλυαρίες. Συνέτρωγαν και συνέπιναν κάτω από σκεπασμένες στοές και εσωτερικές αυλές.

Λυπάμαι για τις άσχημες κριτικές, που όμως, δε δικαιολογούν επαρκώς το γιατί το Μουσείο της Ακρόπολης δεν έγινε αποδεκτό από την κοινή γνώμη. Και βέβαια παραδέχομαι και προσωπικά ότι θα ήθελα να μην φαίνονται οι φωτιστικές πηγές, ειδικά σε αυτό το σύγχρονο κτήριο (κυρίως στους εξωτερικούς του χώρους όπου είναι πολύ έντονες), δεν υπάρχει γι αυτό κανένας λόγος εκτός από την βολή των σχεδιαστών και των κατασκευαστών, ο οποιοσδήποτε άλλος ισχυρισμός είναι πλέον τετριμμένος, (εκτός εάν πρόκειται για στοιχεία απαραίτητα στον χαρακτήρα ενός χώρου πχ. οι γυάλινες απλίκες οι και τα αμπαζούρ σε ένα παραδοσιακό αρχοντικό), πάρʼ όλα αυτά είναι επίσης βέβαιο ότι όλα σχεδόν τα έργα όταν κριθούν από “ειδήμονες”, τα αρνητικά (κατά την γνώμη τους συνήθως) θα αναφέρουν. Θα έπρεπε όμως, και παρ όλα αυτά, να σεβαστούμε το γεγονός ότι εδώ και πολλά χρόνια ταλαντούχοι άνθρωποι έχουν δουλέψει με υπομονή, μεθοδικότητα και αγάπη για την προστασία και τη διατήρηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Θα ήταν ευγενικό να σταθούμε όλοι μπροστά σʼ αυτό το αρχιτεκτόνημα ως Έλληνες, ως Έλληνες πολίτες και να το αναγνωρίσουμε. Είναι ο χώρος ο οποίος στεγάζει τον πολιτισμό, την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών, και συγχρόνως με ιδιαίτερο τρόπο μας περπατάει στον αρχαιολογικό χώρο Μακρυγιάννη, έναν αξιόλογο αρχαιολογικό χώρο με ευρήματα από τον 4° μέχρι και τον 7° αιώνα μ.Χ. τα οποία έχουν παραμείνει ανέπαφα και προστατεύονται κάτω από το κτήριο του μουσείου.

Το καινούργιο Μουσείο της Ακρόπολης είναι ένας χώρος γεμάτος φως, κίνηση και συναισθήματα όπου την ημέρα το φως το χαρίζει ο Αττικός ήλιος. Κι ενώ γύρω μας κινείται η σύγχρονη Αθήνα, στους γνωστούς ρυθμούς της, εμείς κινούμαστε μέσα του γεμάτοι συγκίνηση και περηφάνια για τον πολιτισμό που κληρονομήσαμε. Η Αθήνα ρέει γύρω μας και εμείς, μέσα στο φως, αφήνουμε την ιστορία να ρέει μέσα μας, φτάνοντας μας στο ποθητό, στη θύμηση, στην έμπνευση.

Ας μην το κρίνουμε λοιπόν ως αρχαιολόγοι, αρχιτέκτονες, σχεδιαστές φωτισμού, ας το κοιτάξουμε ως Έλληνες και πολίτες του κόσμου, με σεβασμό και αγάπη για το τι αυτό χτίστηκε να προστατέψει. Μια μήτρα, μια μήτρα γεμάτη φως, φως καινούργιο, φως αρχαίο.

Δημήτρης Νασίκας (www . Dimitris Nasikas . gr)
Σχεδιαστής Σύμβουλος φωτισμού

Φωτογραφίες: Νίκος Δανιηλίδης

 


Αναζήτηση
Newsletter
 
 
Διαφημιστικά Banner
 
Facebook Group
 
 
Popular Articles
 
 
All rights reserved Copyright © 2004-2010 Όροι Χρήσης Powered by GREED PROMO.